కన్ఫెషన్స్-1

రాత్రిపై నుంచి నడిచొచ్చానా
గుప్పెడంత చీకటినీ తెచ్చుకోలేకపోయాను!
కళ్ళకింద కలలన్నీ కన్నీళ్ళలో
కదులుతూ
కథలుగా మారలేకపోయాయి

ఓ అక్షరంలో కూర్చుని మరొకదాంతో
చెప్పుకుంటూ ఉంటాను
ప్రతీపదం ఓ కన్ఫెషన్ బాక్స్ మరి...

దొర్లుకొస్తున్న ఖాళీ సీసాల్లా కొన్ని జ్ఞాపకాలు
ఖాళీలకి ఫ్రేముకట్టి మరీ మోస్తాయి..
సమాధికాబడని జ్ఞాపకాలు కొన్ని!
తడిసిన కాగితంలోని అలుక్కుపోయిన అక్షరాల్లా
ఈ జ్ఞాపకాలు....

అర్ధంకాని బంధాలేవో
పేపర్ వెయిట్‌‌లా జీవితావేశాన్ని
అదిమిపెడుతుంటాయి
తేమకీ, తడికీ తేడాతెల్సెదెప్పుడు
ఆర్ద్రతెప్పుడో ఆవిరై ఆరిపోయిందిలె

సమాధిలో శవానికి మిత్రుల్లేరన్న
'గాలి' ఊళల్లోని మాటలు కొన్ని చెవిదాటిపోవు
అవును
పిరమిడ్లలోని రాళ్ళేవీ
జీవితతంలోని డొల్లతనాన్నీ నింపలేవు
నా దృష్టినీ అడ్డుపెట్టలేవు
అయినా ఏం చూస్తున్నానని?

రాత్రికట్టుకున్న నల్లచీరలాంటి చీకటీ
సంద్రాన్నంతా కప్పేసుకున్న అలలనురగల్లోని తెలుపూ
రంగులన్నింటినీ తమలోకి లాగేసుకుంటే
ఇక నాకేం మిగిలిందని....?
కన్నీటి రంగుతప్ప!

అరువుతెచ్చుకున్న మేధోతనమేదీ నిలబడదు
చిన్న ఒంటికి పెద్ద అంగీలా
అసహజంగా, అసమానంగా....

అటో ఇటో ఎటో
ఎటూకానీ అవస్థాంతరం
ఈ నడివయసు!
విస్తరించుకుంటున్న శూన్యత
ఆఖరికి ఈ పాపనివేదన గదిలోనూ...

దైవమిచ్చిన భార్య

నువ్వు ప్రేమించావన్న ఆ క్షణం
మరీ బరువెక్కింది గర్వంతో!
ఆ ముందు క్షణాలన్నీ కాలిబూడిదయ్యాయి.
ఆ గతకాలపు కుప్పలోంచి
ఏ ఫినిక్స్ లేస్తుందో నీ ప్రేమని చూపిస్తూ!
*
"నేనున్నాను, నీవల్లే"
అని అనుకోవడం మాములుగా జరగదు
నువ్వున్నా లేకున్నా ఇక
ప్రేమరాహిత్యం ఉండదు, జీవితాంతం!
* *
'నువ్వ’ నే అద్దంలో నా అహం
కన్పడుతూనే ఉంటోంది, మండుతూ
నా మనసుకీ, నీ ప్రేమకీ మధ్య
ఈ బైరాగత్వం ఉంటూనే ఉంటూందిలె
బైరాగత్వం...ఉంటుందిలే, నీ తోడులో కూడా
నీకు లొంగిపోని ఆ క్షణమేదీ నాకఖ్ఖర్లేదు!
* * *
నీతో కల్సినప్పుడల్లా నీనుండి నాలోకి ప్రవహించే
ఆ ప్రేమనాపె శక్తి నాకులేదేమొ!
ప్రేమంటే చెప్పే నీ చేతలన్నీ ముద్దొస్తాయని
చెప్పేటప్పుడల్లా నీలోకి చూళ్ళేకపోయాను
మనసు పొగిలినప్పుడల్లా
నీ ఒడి నాకు ఆశ్రమవుతుంది
నీ మనసు నాకు నీడవుతుంది
నీ గుసగుసలన్నీ నాకో శబ్దమంజరి!
* * *
నీ గుండెలయంతా ప్రేమపాటన్నావు
తిరిగేమివ్వాలో...ఎప్పటికీ స్పందించలేను
కంటిమీద రెప్ప అసూయపడిందేమో
కునుకు లేదు...ఆ ఏక్ పల్ కోసం!
నిన్ను కప్పుకున్న ఆ క్షణం
గాలికూడా బెదిరిపోయింది సుమా
చెదిరిపోయిన కలలన్నీ
ఓ మూల చేరాయి దిగులుగా
వాటికి నీలాంటి భాగస్వామి లేదుగా!
* * * *
వాచ్ స్ప్రింగ్ లోంచి బయటపడ్డ మాటలు
నీ దగ్గరే ఆగిపోతాయి, చిత్రంగా!
అర్ధరాత్రి నువ్వనే 'నాన్నా'
ఎంత బరువనీ...నెనొక్కణ్ణే మోస్తానుగా
నిముషాల గోడలమీద
పర్చుకున్న క్షణాలన్నీ
గొంతెత్తి అరిచినట్టు, నువ్వు
ప్రేమిస్తున్నానంటూనే ఉంటావు!
* * * * *
జీవితంలో ప్రతీక్షణం తోడుంటానని
మనసుదాటని మాటల్ని
నీ నుదుటిపై సింధూరం
చెప్పకనే చెప్తుంటయి, నాతో ఉన్నానంటూ!
అదిగో అప్పుడె మాటల్లో చెప్పలేక
నీ గుండెలపై చేయేస్తానా, దానికి
ప్రేమనే ముద్రేస్తావు.
నువ్వు నువ్వె..ఎప్పుడూ నిన్ను చూసి
ప్రేమ అసూయపడాల్సిందే....
(దేహానికి బాధ కలిగినప్పుడల్లా 'అమ్మా' అని,  మనసుకి ముల్లు గుచ్చుకున్నప్పుడల్లా 'అమ్మలూ' అని ప్రేమగా పిల్చుకునే మనకి జీవిత భాగస్వామి ఓ వరం..ఆ ప్రేమమూర్తులైన దైవమిచ్చిన భార్యకి ఇది.... )

గుడిమెట్లు--ఓ శిధిల కథల సంచిక

గుడికన్నా ముందే పలకరించే
ఆ డైభ్భై ఏడు మెట్లూ డైభ్భై ఏడు కథలు
కష్టం వెనుకే సుఖమన్నది చెప్పడంకోసమన్నట్టు
*
ఒంపులుతిరిగుతూ ఊరించే ఆ మెట్లమీదే
బాల్యం చిన్నపాదాలతో....
ఒక్కోమెట్టుని వెనక్కి నెడుతున్నాననే ఆనందంలోనూ
అమ్మ చెయ్యి ఆసరాలోనూ కథలు అవసరం అన్పించవు
గతాన్ని ఎక్కడో కలిపేసె ఆలోచనలో అమ్మ
వర్తమానాన్నివొదిలేసె ఖంగారులో నేను
కొన్న జ్ఞాపకాలు......
* *
ఓ మెట్టు చివర్న అప్పుడె మొలకెత్తుతున్న ఓ గడ్డిమొక్కా
మరోమెట్టుఅంచున  కాలానికి లొంగిపోయిన శంఖంపువ్వు
దేన్నుంచి విడివడిందో మరో సంపెంగ రెమ్మా
అవన్నీ పలకరిస్తూ..
ఒక్కోక్కటీ ఒక్కోకథ
జీవితానికి సరిపడా !
* * *
అంత 'దూరం' వచ్చిన తర్వాతకానీ మెట్లాగవు
ఓ సారి వెనక్కి తిరిగిచూస్తే
దాటొచ్చిన జీవితంలా, రెపరెపలాడుతున్న పేజీల్లా
ప్రతీ మెట్టులో ఓ కథ విన్పడుతూనె ఉంది
ఆ కథలన్నీ
ఓ జ్ఞాపకం కూడా!
* * *
అక్కడే
ఓ పిలుపు మళ్ళీ...ప్రతీ మెట్టూ ఓ కథతో
ఎన్ని నగ్నపాదాలని మోసాయో
మరెన్ని కథల్ని విన్నాయో కన్నీటి నేపథ్యంలో
అవన్నీ ఇప్పుడు వెలలేని సంచికలు
* * *
అమ్మ అంటూనే ఉండేది
'నీతో గుడికిరావటం ఓ అనుభూతిరా' అని
అదేంటో అర్ధం కాని వయసు!
ఎన్ని అనుభవాల్ని అక్కడ కథలుగా వదిలిందో అమ్మ
మెట్లంతా రాళ్ళే...జ్ఞాపకాల శిలాజాల్లా
* * * 
ఏం జరిగిందో ఎందుకెళ్ళానో తెలీకుండానే
మెట్లు దిగుతూండగా--
చీరకొంగుతో నాచెయ్యి తుడుస్తూన్న ఆమెలో
తెల్ల రంగు అద్దుకున్న ఆ నవ్వు
అప్పుడేం తెలీదు, అమాయకంగా
ఇదిగో ఇప్పుడే అవగతం
గతాన్నీ ఇలానే చూడమని చెప్పిందేమో..
గుడిని పరిచయంచేసి, ఈ ప్రపంచాన్నిచ్చింది అమ్మ
* * *
ఆ తెల్ల నవ్వు,ఇంకా  గుండెల్లో పదిలం
గుడి...అమ్మ..ఓ జ్ఞాపకం
నిన్న వర్షంలో పట్టుకున్న
ఓ బిందువులా
కథలన్నీ చెప్పి జారిపోతూ!
జీవితపుటల్లో అందమైన బుక్‌‌మార్క్
ఈ గుడి..మెట్లు
* * *
ఆ గుడింకా ఉంది, మెట్లూ ఉన్నాయి
ఆ జ్ఞాపకమూ ఉంది
అమ్మే లేదు
చేతుల్లోంచి జారిపోయిన తీర్ధంలా
వెళ్ళిపోయింది......
నన్ను ఆ మెట్లమీదొదిలి
ఆ శిధిల కథలన్నీ నా
బతుకు బాటలో సహచరులు....
       26.September.2012

ఓ వాన కురిసిన రాత్రి! ఆమె తోడున్న రాత్రి....

నా అలసిన కనురెప్పల
దిగువన దాక్కున్న కథలన్నీ
నీ గుసగుసల్లోంచి పుట్టినవే సుమా!
ఒఠ్ఠు, ప్రేమసాచ్చి....

ఎప్పుడు కురిసినా, ఎలా కురిసినా
ఓ తన్నమయత్వంతొ కురుస్తూంటూంది
ఏరికోరి,  మరీ
కొన్నింటిని బంధించబోతానా
నగ్నంగా పట్టుకున్నానేమో
సిగ్గుతొ వేళ్లసందుల్లోంచి జారుకుంటయి
ఆ సిగ్గులోనూ నువ్వే కన్పడ్డావులే....

భోరున కురిసినప్పుడల్లా, తెలియని విషయమేదో
కుండలతో ఒంపుతున్నట్టూ.....
నెమ్మదించినప్పుడల్లా ఓదారుస్తున్నట్టూ.....
మొత్తానికి కురిసిన ప్రతిసారీ
ఓ జ్ఞానోదయమైనట్టూ
నా అజ్ఞానాన్నేవరో గుర్తుచేస్తున్నంత వాన

అదే వెన్నెలా, అదే వానా
వెన్నెల్లాంటి వానలా, మనల్ని అనుకరిస్తున్నారా ఏం?
నువ్వేమో వెన్నెలా నేనేమో వాన
నీకేమో కుండల్లో నింపుకోడానికీ
నాకేమో కళ్ళనిండా పర్చుకోడానికీనూ......
ఇలా ఎవరికైనా జరిగేనా
నీకూ నాకు తప్ప...
నేనేమో భూమిని  చుట్టేస్తూ
నువ్వేమో ఆకాశాన్ని చుడుతూ...
ఎన్నాళ్ళయిందనీ ప్రేమనీ ,వొర్షాన్ని,
 నిన్నూ కట్టేసీ...

అన్నింటినీ నీలో చూసుకున్నాకే
నాకో తృప్తి అయింది... 

ఈ వాక్యంలోఏం మాట్లాడవు,  నీ నిశ్శబ్దమే జవాబంటూ
అవునులే నీ ప్రేమకి భాషుండదని
అర్ధమవటానికి జీవితాంతం పడుతుందిలే...
అదే ప్రేమంటే...
ప్రేమ..వర్షం లాంటి ప్రేమ!
నీనా ప్రేమ...
వర్షం అసూయపడే ప్రేమ
                    -----వాసుదేవ్

మా వోడొస్తాడా?

మా వోడొస్తాడా?

-----------------
సూరీడు సచ్చిపోనాడో, ఇయ్యాల మరి
దాక్కుండీ పోనాడో మేగాలెనకాతల
ఏం సెప్పాడు కాదు వొర్సం గురించి
"వొత్తాదిలేవే, రాకెక్కడికి పోతాది
ఈ మడుసులకి బువ్విచ్చేది మనమే కదే
మరి ఈ వొర్సానికి మనం కావాలి
దానికీ మనం కావాలి యాడికి పోతాదిలే!"
ఆడు సిన్నప్పట్నుంచి  అట్టాగే
ఆటికేసి సూత్తూనే ఉన్నా
ముంతలొలకబోసుకోలేదు
మావ తిడతాడు,,,,అట్టా సెయ్యొద్దని
పొలానికీ నీళ్ళు కావాలే
ఆడికి మందులోకి కావాలే, ఊరుకుంటా
"అవునూ మావా మనకది కావాలే
కానీ దానికీ మనం కావాలంటావా, అదెలాగా?"
"అంటే ఎర్రిమొగమా, దాన్ని మెచ్చుకున్నదే మనం కదే?
సినుకు పెతీ గోళాన్నీ కౌగలించుకుంటానా
పెతీ సినుకునీ మగ్గెగడతానా
గోలాల్లో దాస్తానా, పేమగా
అందులో నన్ను నేను సూసుకుంటాను గదే?
మది దానికి మాత్రం ఎవరున్నారే మనం తప్ప?"
"అవును, మావా! నిజమే
మనకే కాదు, దానికీ మనం కావాలె
నిన్నంతా అలా ఆకసంకేసి సూత్తనే ఉన్నా
ఒక్క సినుకైనా మీ మీద పడిపడితే
నన్ను లాక్కుంటావనుకున్నా..
ఉహూ.. సినుకూ రాలేదు, నువ్వూ ఊ లెయ్యలా!"
"వత్తాదే! రాకెక్కడికి పోతాదే
మనం నమ్ముకున్నాం కదే"
మరి మన సిన్నోడీనీ కూడా నమ్మే కదా మామా
పంపాం పట్నానికి..
పతీ సైకిలూ బెల్లుగంటా కేసి వొత్తాడేమోననీ సూత్తున్నా"
"వాడు, మనకొదుకైనా మనిషే,
వొర్సం, మన కడుపుసించకపోయినా
మడిసికాదే, అదో వరం
అది మోసం సెయ్యదు, మడుసుల్లాగా"
"ఏంటో ఈడూ మడిసే, ఈణ్ణే నమ్ముకున్నా
నాకేటన్యాయం సేసాడు?
నన్నొగ్గలేదే, మరి నా కొడుకేంటో
అమ్మన్నాడు కడుపుతోటి!"
"ఏమే వొత్తావా, మన కొడుకు రాడే
కానీ వొర్సం వొత్తాదే!"
"మరిగంతే గామోసు, ఏటి నమ్మాలో
ఏటి నమ్మకూడదో, ఈ జన్మకి ఆడొస్తేనే కానీ
తెనీదు, మరి గంతే గామోసు!"

కాంతిని కప్పుకున్న కళ్ళల్లో....!

౧
ఆ కళ్ళు రెండూ--
తియ్యని సంగతులన్నీ దాచుకున్న
తేనెతుట్టల్లా
చరిత్రపుటల్లో ఇమడలేని
నగ్నసత్యాలేవో ఒంపటానికి సిధ్ధం
౨
రవీకౌముదుల జుగల్బందీ విన్యాసానికి
నీ జమిలినేత్రాలు వేదికయ్యాయనుకుంటా
నలుపు నచ్చిందీ అప్పుడె
చీకటిని చుట్టుకున్నదీ అప్పుడే
నాలోంచి నీలోకి మకాం మార్చిందీ అప్పుడె!
౩
కళ్ళంతా నన్నెప్పుడూ నింపుకుని ఉంటావేమొ
పరువాల పొంగుతో పోటీపడుతుంటాయి
అందుకే నిన్ను సైకతశ్రోణీ అని పిల్చుకునేది
౪
మనసు మౌనగీతాలన్నీ
ఆ కనురెప్పల నిశ్శబ్ద తబలాలో విస్పష్టమే!
ప్రేమంతా, ఆ కళ్ళలోనే గూడుకట్టుకుని
కథలన్నీ పేర్చుకుంటున్నట్టు...
౫
ఈ  అందమైన  గిరడకళ్ళకి
వాకిట తలుపుల్లా ఆ రెప్పలూ,
అల్లల్లాడుతూ అవిచెప్పే ఊసులూ
అన్నేసి సీతాకోకచిలుకలు ఆ కళ్ళనుంచి
ఎగరటం చూసుంటే డాంటే ’ఇన్ఫర్నో’ మానేసేవాడేమొ
౬
ద్వారబంధాలకు ముగ్గులేసినట్లున్న
ఆ కనుబొమ్మల సౌందర్యలహరీ  స్ఫురితం
రక్షకభటుల్లా ఆ పక్ష్మములూ
వాటి చివర్న తళుక్కున మెరిసే
వెలుగేదో కావ్యం రాయించకపోదు
౭
ఆ ఒక్క రెప్పపాటు కదూ నాకు ప్రేమ నేర్పిందీ!
౮
వెలుగు రెప్పలకింద దాక్కున్న
రాత్రంతా తాపత్రయమే
నీ కనుసన్నల కాంతినీడలో
రాసుకున్న ఈ అనుభవం
కవితౌతుంది కదూ
నీ కనుదోయి సాక్షిగా....
(ఓ ప్రేమ కవిత రాద్దామనుకున్నప్పుడల్లా ఆమె కళ్ళు వెంటాడుతూనే ఉంటాయి...ఇక తప్పించుకోలేక ఇలా!)
                    వాసుదేవ్ (03.శ్రావణం.12)

ఓ మరణం తర్వాత.....

ఓ మరణం తర్వాత.....
ధర్మజుడూ లేడు, యక్షప్రశ్నలూ లేవు
ఓ అగమ్యగోచరం...ఓ దిగులు

ఇవాళ్టి వర్షాన్ని నువు చూడలేదనో
రేపటి సూర్యోదయం నిన్ను తాకదనో.....

మరణాన్నీ ప్రేమించావేమో
అది నీ గుమ్మంలో నిలబడ్డా
అటు ఒత్తిగిలిపడుకోలేకపోయావు
ఉత్తచేతుల పంపలేకపోయావు

నీముఖంలోకి చూడలేక, నిన్ను కబళించలేకా
కాలాన్ని వెంటతెచ్చుకుందటగా
ముఖం చాటేసిన మృత్యువు

ఈ మరణం తర్వాత--నువ్వూ ఓ నిరాకార జ్ఞాపకంలా
మిగిలిపోతావేమో!
విషాదాన్నంతా చీకటి గుడ్డలో మూటకట్టేసాను
బరువైన రాత్రి నాకు తోడుగా---
ఓ ఖాళీ కుర్చీ, ఓ ఖాళీ ఇల్లు
జ్ఞాపకాలన్నీ ఖాళీ చేసాక మిగిలిన గుండెలా!
గడ్డకట్టిన దు:ఖంతో బరువైన కళ్ళు
ఏ కథలూ చెప్పలేకపోయాయి


ప్రతీ మరణం తర్వాతా---
జీవితవాగు దాటుతూ
ఏ మరణమూ వేరుకాదా నీభాషలోనే
చెప్పమన్నా ఆ ఒంటరి కాపర్ని....
విభూదంటిన తన వేళ్ళను
నిట్టూర్పుల తడిలో కడుగుతూ--
ఆత్మ కాల్తున్న ఈ పదకొండురోజులూ
ఈ వాసనుంటుందన్నాడు....మరణం కాలుతున్న వాసన.....
నిష్కామంగా నిష్క్రమించే ఆ నిముషం కోసం
మిగిలే ఉంటాను....
చిల్లుపడిన మొక్కలగోలెంలా.....
ఏం ఇంకిందో....ఏం వొలికిపోయిందో!
    **
ఎంత అందమైన పువ్వైనా వాడిపోకతప్పదన్నట్టు...
కహీ దూర్ జబ్ దిన్ డల్ జాయె....

(కొన్ని మరణాలు జీవితాన్ని ప్రశ్నిస్తాయి, కొన్ని జీవితాన్ని నిర్వచిస్తాయి...మరికొన్ని మనల్ని సమాయత్తపరుస్తాయి...)