ద్వైతం

ఉఛ్వాస నిశ్వాసాల రోలర్ కోస్టర్‌లో
ద్వైతం కన్పడుతోంది స్పష్టంగా...
నాణానికి చెరోవైపు అతుక్కున్న
రెండు పార్శ్వాల్లా అదే ద్వైతం!
శల్య సారధ్యంలా జీవిత రధానికి
భార్యాభర్తలిద్దరూ ద్వైతమే.
ప్రేమ బండికి
పెళ్లనే రెండు జోడెద్దులు అవసరమే.

అభినందిచ్చే కరతాళానికి
రెండు చేతుల్లా...
ముక్కు సూటిగా పోయే
గడియారపు చేతులూ చేతలూ
ద్వైత సూచకమే!

రిథమ్‌లో దాగున్న అందాన్నంతా
అలవోకగా ఒలకబోస్తూ
కాలగమనాన్ని అందంగా శాసించే
వెలుగురేడు, రేవంతుల దాగుడుమూతలు
ద్వైత సమానమే....!

దేహాన్నంటి పెట్టుకున్న ఆత్మలా--
దేహం, ఆత్మ--రెంటికి రెండూ
ద్వైతానికి నిత్యసూచనంగా....

చివరికి....
ప్రేమ పరిష్వంగానికి రెండు మనసుల
అవసరం ఉన్నట్టు...
అన్నీ ద్వైత గోచరమే.

ద్వైతమే ఈ విశ్వమానవ
ప్రేమతత్వానికి పునాది!!!
------వాసుదేవ్ (08-జూలై-2011)

**బియ్యే చదువుతున్న రోజుల్లో ఈ అద్వైత, ద్వైతాల గురించి నాన్నగారు నాకు చెప్పినప్పుడు నాకు ఎందుకో ద్వైతమే (విశ్వానికి, దేవుడికి భేదముందని చెప్పే సిధ్ధాంతం) నచ్చింది. ఆయన మాత్రం అద్వైతమే(జీవాత్మ పరమాత్మ ఒక్కటే మిగిలినవన్నీ దాని రుపాలే అనే అభిప్రాయం) పైనే నమ్మకం. ఏమో ఇద్దరమూ కరక్టో లేక నేనే తప్పో తెలీదు....ఇప్పుడు నాన్నగారు తన జీవిత చరమాంకంలో మళ్ళి నా అభిప్రాయాన్నడిగారు. నేను మాత్రం ద్వైతమే సరైందన్నాను. దాని ఫలితమే ఈ చిన్న రచన......మీ వాసుదేవ్

కోర్కె

మనసు కష్టపడ్డప్పుడల్లా
అదె వేదన...ఒంటరిగా ఉండాలని!
మబ్బును వీడిన వర్షపు చినుకులో
మనసుని తడిపి జీవితపు ఒడ్డున కూర్చున్నా...
ఒంటరితనాన్ని ఆస్వాదిస్తూ!
అమ్మా.....!
ఒకటే బాధ.....మనసుకి నొప్పి
గాలిలా ఒంటరిగా ఉండాలని
స్వేచ్చగా......స్వతంత్రంగా
ఒంటరిగా...........................!
కనీసం ఆలోచన్లనుంచైనా
విడిపోవాలని ఆశించా...
ప్రకృతితోనె మమేకమైన
ఇంధ్రధనుస్సు ప్రత్యక్షమై
మనస్సుని ముద్దాడింది,
తనదీ అదే సమస్యంది.
నాకు తోడయ్యింది....
మళ్ళి అదే విషమం.
ఒంటరిగా ఉండాలనే కోర్కె.
జీవితంలో ఉంటూ
ఈ జీవితానికి దూరంగా.....
ఒంటరిగా!!!!
మనసు గదిలోని
బాంధవ్యాలు మోకాలడ్డాయి
బాధ్యతలు మొట్టికాయించాయి.
ప్రేమతో మనసు బరువెక్కి
వెక్కి...వెక్కి ఎక్కిళ్ళయిమయమయింది!!
అనుభూతించాక మరీ మధనపడ్డాను
ఒంటరినవ్వాలని.....!
తుంటరిమనసు వొప్పుకుంటేనా
ప్రేమతోనే ఉంటానంది...
నా ఈ కోర్కె అలానే ఉండిపోయింది.......
ప్రేమతో....మీ వాసుదేవ్

కాలంతో మూడుముళ్ళు....

రాత్రి దుప్పటి కప్పుకున్న పగల్ని
చూసినప్పుడల్లా అదే ఆవేదన
బాధ్యతల బరువుతో నిద్రపోలేనని.....

పగటి చీరకట్టుకున్న రోజు
పలకరించినప్పుడూ పలవరింతే!
జీవితసవాళ్ళు గుమ్మానికి
తోరణాలయ్యి వేళ్ళాడుతుంటే!

నిన్నని మూసేసిన నేడు సాక్షాత్కరించినప్పుడు
అదే ఆవేదన, ఏదో ఆందోళన
ఏం సాధించలేదని నిన్న
నన్ను వెక్కిరించినట్టు...!

నిన్న, మొన్న, అటుమొన్న
కాలాన్ని ఖననం చేస్తూ తొందరపాటు,
ప్రేమనైనా సాధించలేదనే తొట్రుపాటు..!

అదే పోరాటం, కాలంతో ఎదురీత
మంచులా కరిగిన మంచిరోజులు
వెన్ను చరిచి "కాలం" వెన్నలాంటివన్నాయి!

మనసు కళ్ళు తెరిచిచూస్తే ఇంకేముంది
బంధాలు, బాంధ్యవ్యాలు బరువెక్కాయి
అనురాగాలు అర్రులుచాసాయి.

కాలంతొ సంధి చేసుకున్నాను
తన నాల్గో పార్శ్వం--
"ప్రేమ" తో మూడుముళ్ళకి ఒప్పించేశాను.
నా ఈ కాలంతో కళ్యాణానికి
మీరందరు నిరంతరం ఆహ్వానితులే.......
మీ వాసుదేవ్ (18.జూన్.2011)

అక్షర సత్యం

---- వాసుదేవ్


అనుబంధాలన్నీ ధన బంధాలవుతుంటే
అర్ధం కాని బంధాలన్ని ఆర్ద్రమవుతూ....

ఇదే ( ౦ )నా న్యాయమని అడిగినప్పుడల్లా
నిజం మానభంగానికి గురవుతూ.....

ప్రేమిస్తూ, ప్రేమించబడుతూ కూడా
దేవుడి ఉనికిని ప్రశ్నిస్తూ....

జీవన్మరణ చట్రంలో ఇమిడిపోయికూడా
వయసు ప్రగల్భాలకు రంగులద్దేస్తూ........

'నా' నుండి నన్ను నేను విడదీయలేనని తెల్సీ
నాలోనే అన్నీ ఉన్నాయని బతికేస్తూ......

కాలాన్ని, కలాన్ని వెనక్కి తీసుకోలేమని
మనసు ఋతుస్రావంలో ఎండిన రక్తం
ఈ చిన్న జీవితమన్నది

అక్షర సత్యం

నిన్నటి నాన్న-రేపటి కొడుకు

విలువల వ్యవస్థకి
వలువలు తీసేశాను
నాకైతే ఏం కన్పడలేదు
వయసు వగరు తప్ప!

ఓల్డేజ్ హోమ్‌కెళ్ళి
నాన్నని కలిశా
అదే చిర్నవ్వు, భావగర్భితంగా.......
అదే ఆప్యాయత

ఆయన బ్రతుకుబండి ముందు
నాకొత్త కారేపాటిది?


కారుని మార్చానేమోకానీ
ఆయన్ని ఏమార్చలేనుగా
ఆనందాన్ని నిర్వచించుకోమన్నారు

"తల్లీ, తండ్రీ, భార్యా, పిల్లలు
వీళ్ళందిరీ కంటే
జీవితమే నీకుతోడు
ఆ జీవితాన్ని "అర్ధం" చెయ్యి

జీవితంలో నిండిన
శూన్యానికి రంగులద్దకు"

చలువ కళ్ళద్దాల వెనకచేరిన
వేడికి చలించి
ఆర్ద్రంగా
తన చేతిరుమాలిచ్చారు నాన్న.
జీవితం చిన్నదే
కానీ
జీవితపరమార్ధం గొప్పది.

వెధవది, కల్తీ కన్నీరు
ఉప్పగానైనా లేదు.

* * * * * * * * * *

మనసు మిస్చీఫ్

-----వాసుదేవ్
ఆమె
ఒయాసిస్సులోకి వెళ్ళినప్ప ట్నుంచీ
మాట విననని ఒకటే మొరాయింపు
పిచ్చి మనసని కొట్టి పారేయలేకపోయా......

దోసిల్నిండా వెన్నెలని పట్టి
మీదొంపేసుకున్నా
చల్లారలేదు!

భళ్ళు మని పగిలిన ప్రతీ
చినుకు గోళాన్ని స్పృచించాను
వేడొలకలేదు!

వర్ధనంలా విచ్చుకున్న ప్రతీ
మంచుబిందువుని గుండెలపై
జారవిడి చా
మాటవింటేనా!
అదే విరుపు
అదే అల్లరి
పిచ్చి మనసు మరి!

ప్రేమ తత్వం
కావాలంటూ---

ఆకసానికి హద్దులిస్తానన్నా
హరివిల్లుని చీరచుట్టుకోమన్నా
నయాగరాతో నిచ్చెనలేసుకోమన్నా
వద్దంది....మొండిగా
ఏమార్చాలని చూశా
స్కాచ్ తాయిలాలు పడవంది.....

ఆమె వచ్చి చెప్పాలంటాది
ప్రేమ వేదాంతం
అదిగో మాటల్లోనె....
ఎంతైనా మనసుతెల్సుకున్నది గా....
"నేను కావాలా ప్రేమే కావాలా"
అని అడిగితే
చెవిలో గుసగుసలు పడేసరికి

ఏదీ ఆ స్పందన?
* * * * * *

యుగాంతంలో యుగాది

ఖరమో, ఖడ్గమో
ప్రకృతో, వికృతొ
అంతా అవ్యయమె నాకు!

కాలం నా ముఖం మీదుగా
డొర్లుకుంటూ పోయింది
ఎన్నో వత్సరాలు,
ఎన్నో వసంతాలు
ప్రతీ ఉగాది అదే మిగిల్చింది
తీపి, చేదుల కలయిక

నా ఉనికి వెతుక్కూంటూనే
ఉన్నాను,
విలువల చిరునామా
కోసం వెతకని ఉగాదే లేదంటే
నమ్మండి.


అరవై ఏళ్ళ కిందట
ఇదే ఖరనామంలో పుట్టానని
అందరూ సంతసించారు.....

నా కూతురే కొడుకైంది
అప్పుడు అది ఆడబిడ్డని,
దాన్ని పురిట్లోనే ముగించేయాలని
తెలీలేదుబాబు!!

సెజ్‍లన్నారు, రింగ్‌రోడ్డులన్నారు
భూమంతా లాక్కునారు బాబూ
అంతా నామంచికోసమేనన్నారు
ఇదిగో
ఈ కడుపుమీదకొడితే
’ఉగాదిపచ్చడే బయటకొస్తాది మామా’
అని నా ఇల్లాలు గగ్గోలు పెట్టింది సుమా!!

పోన్లెండి, మీరెక్కడి కెళ్తారన్నా,
ఇది యుగాంతమని మీకూ తెల్సు!
ఈరోజు ఏ ఉగాదైనా
పేదవాడిదే గెలుపన్నా!

అదిగో నా క్కన్పిస్తోంది
ఎగిరే పళ్ళం
నాకు వేరే లోకముందని
అక్కడ ఈ తారతమ్యాలుండవని
అక్కడ ప్రతీరోజూ ఉగాదే!!
ప్రతీ వత్సరం ’ఖరమే’!